 |
| Władysław Podkowiński, Marsz żałobny Chopina, 1894 |
Miałem sen o walce. Dowodziłem kręgiem wojowników - zaciskającym się i pulsującym, na zewnątrz rosnącym oddziałem. Dołączaliśmy do niego ludzi szóstkami. Mieli równać intuicyjnie do lewej lub do prawej, stale utrzymując krąg. Był to krąg nie wiem czy obronny, czy zaczepny, lecz uformowany w jakiejś niepewności i burzy. Złożony z amatorów. Była broń biała i dużo pancerzy. Tarcze. Wydawałem rozkazy okrzykami, licząc na zrozumienie przez domysł, ponieważ wojsko to było nieprzeszkolone, ale bardzo zapalone i elastyczne. Bystre! Pragnęło tej walki. Każdy oddział, każda szóstka, którą dołączałem, z radością rzucała się w bitwę. W pewnym momencie zgubiłem trzon głównych sił, ten wirujący w walce krąg i prowadziłem jakiś pododdział z zamiarem dołączenia go. Utraciłem łączność, ponieważ wyszedłem poza zasięg okrzyku. Panował tam zgiełk i zamęt, burza. Było dość ciemno, jakiś półmrok i silny wiatr. Mimo tego chaosu wiedziałem gdzie iść. Znałem kierunek, gdzie znajdował się nasz walczący krąg. Było to całkowicie najważniejsze. Nic innego, co by miało znaczenie nie istaniało już. Tylko ten krąg i ta walka. Ale przede wszystkim to, co nas czekało. Konfrontacja z nieznanym wrogiem, bo nie wiadomo było, co to ma być. Walczyliśmy już jednak, choć nie wiem czy nie był to tylko trening. Moje wojsko stanowili jacyś uśmiechnięci zapaleńcy. Rycerze jacyś, jacyś krzyżowcy radośni. Coś w ten deseń. Nawet nie wiem czym walczyłem. Broń była bez znaczenia, byle niezawodna, mocna. Chyba miałem tarczę. Wątek odpychania nią w jakiś sposób był ważny. Miałem strategię, która wymagała działania na gorąco, kontroli wojska i jego utrzymania w całości siłą głosu i wyobraźni. To był trzon tej strategii. Wyobraźnia. Czułem się wspaniale. Wszystko było na swoim miejscu. Tylko ta wojna i szalony krąg. Płynięcie, taniec w wirującym okręgu szczękającego żelaza. Łoskot, nad którego spójnością miałem panować za pomocą rozkazów wyrzucanych wobec porywistego, ciemnego wichru. Działo się to jakby w jakiejś katedrze, choć może był to las z ogromnymi drzewami, niby kolumny. Czasem jednak mogły tam się pojawiać wielkie budynki, stanowiące przeszkody lub oparcie dla naszego wirującego kręgu, które on sobą otaczał i oblewał.
Tym co pozostało po przebudzeniu był spokój wiedzy o tym, co ważne, a co błahe. Samo zmaganie i utrzymanie kręgu - dowodzenie tym elastycznym, polegającym na rozkazie wojskiem. Dowodzenie i improwizacja w ogniu. Odczuwałem je jak dyrygent zanurzony w ekstazie rzeźbienia materii bitwy.
Sam duch walki orężnej, pewien jej patos był w tym najważniejszy. Forma drugorzędna. Nie detale i nie anturaż się liczyły, lecz krąg ten wirujący i elastyczny, złożony z ludzi i moje z nim spojenie. Połączenie mentalne utrzymywane siłą głosu.
Po przebudzeniu wszystkie drobiazgi życia – przedmioty, jakieś drobne zajęcia, projekty, prace i pomysły, chwytanie się detali – wszystko to wydało się nicniewartym ersatzem. Zbędnym wobec tamtej pełni kipiącej znaczeniem, jakimś duchem wojny, jej kapłaństwem, które jednak nie było mną. Ja byłem dla niego narzędziem tylko. Naczyniem. Zbroją wypełnioną szaleństwem.
